Dit is wat mij recentelijk is overkomen.

Proloog.
Het moet maar eens gezegd, iemand moet het doen. . 12-04-2011
Justitie en haar karakterloze loopjongens willen (en moeten) scoren.
Dus gaan ze op zoek. Vinden ze niets, dan creëren ze iets. Hun woord prevaleert toch bijna altijd; alleen als het echt niet anders kan worden ze terug gefloten. Meer niet. Wat ook altijd goed werkt is de aanval, want dat is de beste verdediging.
Je wordt hogelijk gewaardeerd als je veel zaken aanbrengt (maar de moeilijkere laat je natuurlijk liggen, want dat schiet niet op en is te vermoeiend), het is prettig voor je bekrompen ego, en je bent in ieder systeem (lees regime) inzetbaar.
Bij beargumenteerde tegenspraak in een confrontatie met de burger heb je altijd nog het gelijk van het geweld.
Als je zo je werk wilt doen ben je eigenlijk niets meer dan een ordinaire huurling.
Helaas komt een dergelijke instelling steeds vaker voor, en het zijn de ethieklozen die dan ook nog respect eisen; zich niet bewust dat respect gekoppeld is aan verdienste.
Het is maar hoe je het bekijkt.

11-04-2011 Parketnr. 17/820119-11----------------------------------------------------------------------------------------
Gezien onze ten hemel schreiende,decennia lange ervaringen met justitie en haar loopjongens, en de bijkomstigheid van een aflevering gisteravond van P.R. de Vries, waarin blijkt dat er vele, met naam en toenaam bij justitie bekende, nog ongestrafte zware criminelen, waarvan 3 moordenaars, waarvan één 3 voudige, in Nederland vrij rondlopen, zonder dat er door de verantwoordelijke instanties wordt opgetreden, is het uiteindelijk niet zo verwonderlijk, dat deze vaak zo arrogante en zelfingenomen sujetten bij mij nou niet direct respectvolle en liefderijke gevoelens oproepen.
(Ook ben ik al eens in een lang verleden in een vredige demonstratie moedwillig en bewust door diezelfde politie bijna doodgereden.)
Een staat waar de politie te veel bevoegdheden krijgt, wordt een politiestaat.
Rijdend op de fiets sneed ik op een lege weg die (al jaren) onder constructie is, de kruising een stukje af. Een motoragent vond dit klaarblijkelijk bijzonder ontoelaatbaar, kwam me achterop en reed mij nodeloos klem. Omdat hij mijn snelheid verkeerd inschatte kon ik ternauwernood bijtijds stoppen, had ik bij het afstijgen te weinig ruimte, waardoor door het hellen van de fiets iets aan de motor zeer zacht geraakt werd en daardoor aan een draadje bungelde. Hij was daar zeer verbolgen over, en zei dat ik dit expres deed. Ik antwoordde dat hij mij niet nodeloos moest klemrijden en daardoor in gevaar brengen, maar me voldoende ruimte moest geven om te stoppen en af te stappen, en dat het daarom zijn eigen schuld was. Toen hij zijn helm had afgezet, meende ik in hem de persoon te herkennen die mij jaren geleden ook een gezochte onzin bekeuring heeft gegeven, waar ik nog steeds pisnijdig over ben, en waarover ik later onderstaande beklagbrief(in rode letters) op het bureau in Drachten heb ingeleverd. (Ik was al lang naar hem op zoek.) Deze persoon, ene Wagenaar, “helaas een naamgenoot” staat overigens zeer negatief bekend in Drachten en in het bijzonder in mijn woonbuurt.

Waar gaat dit heen? Klachten die niet op zichzelf staan. Drachten 17-08-2010
Dank zij laaghartige begrippen, verpakt in mooie woorden, als “repressief beleid” en “prestatiecontract”; wat wij vroeger simpelweg “kadaverdiscipline” noemden, heeft de politie (en justitie) zich de laatste decennia langzamerhand mijlenver van de burger verwijderd.
Iedere psycholoog, (die de bovengenoemde diensten klaarblijkelijk niet in dienst hebben,) kan u vertellen, dat je met karakterloos geweld mensen kunt sturen; maar dat, zo gauw de kans zich voordoet, ze zullen uitbreken.
Het zal de arrogantie van de macht zijn dat zelfs een machtig man, omringd door zovele adviseurs als Bush, dit niet kon inzien.
We weten allen, wat daar allemaal uit is voortgekomen; maar of onze beleidsmakers , gelet de menselijke geschiedenis, het ooit zullen begrijpen, betwijfel ik.
Ik zal het niet te duidelijk stellen, want ik weet dat onze overheid een zeer kort lontje heeft, en de waarheid al gauw als beledigend bestempelt, maar: mensen zoals degene, die mij ± 5 jaar geleden bijgevoegde bekeuring heeft gegeven, maken (gezien de context) van goedwillende burgers op den duur criminelen. Graag zal ik een en ander desgevraagd nader toelichten.
Mocht u mij eventueel wegens dit schrijven willen vervolgen, dan adviseer ik u, zich éérst op de hoogte te stellen, voor welke zaken ik met bovengenoemde diensten in aanraking ben geweest, dan zal na mijn toelichting in deze blijken dat mijn bovengenoemde stelling volkomen gerechtvaardigd is. ( Dit is geen scheldbrief, doch positief bedoeld. Zolang mensen met elkaar spreken blijven, gloort er altijd nog hoop.)
“Quiqongue n’a pas de charactére, n’est pas un homme. C’est une chose”.************ Liefdeloos bevelen verlamt gehoorzamen.
Direct verordineerde hij mijn papieren. Omdat ik onderhand genoeg heb van een anonieme overheid en ik mensen persoonlijk verantwoordelijk houd voor hun daden deelde ik hem mede dat ik er allereerst op stond dat hij zich uitvoerig aan mij zou identificeren. Dit vond hij duidelijk een oneerbaar voorstel en ondanks hij daartoe wettelijk verplicht is weigerde hij consequent. Omdat ik de personalia van hem wilde hebben trachtte ik een foto van hem te maken. Dit liet hij niet toe en trachtte door een zeer dreigende en intimiderende houding mij dat te verhinderen. Zonder dralen riep hij versterking op die vrijwel direct arriveerde, (als het haar uitkomt kan de politie razendsnel zijn. Overigens verklaar ik met klem, dat ik in tegenstelling van de politieverklaring tijdens het hele gebeuren tegen niemand een onvertogen woord heb gebruikt. Het vervolg van het relaas komt (gedeeltelijk) uit de brief aan mijn advocaat.
Ik ben beschuldigd van verzet tegen het gezag. Dit is voor mij de omgekeerde wereld. Waar halen zij de brutaliteit vandaan om mij, een man van bijna 70 jaar,zonder enige dreiging mijnerzijds, zonder een voorafgaande duidelijke kennisgeving, met groot excessief geweld, met 3 man sterk, waarvan 2 man overmatig intimiderend en hardhandig, me trachtten te handboeien en in een klein personenautootje te proppen. Gefixeerd door deze overmacht, terwijl ik me niet daadwerkelijk verzette, (maar ik natuurlijk ook niet meewerkte, omdat ik niet begreep wat precies de bedoeling was) en ik hoorde dat ze ook nog pepperspray wilden gebruiken,(kan het nog laffer?) terwijl ik al zeer strak en pijnlijk geboeid was; heb ik gezegd en vervolgens herhaaldelijk aangedrongen, dat als ze even zouden stoppen met hun ongecoördineerd duw en trekwerk ik beter zelfstandig zou kunnen instappen. Dit is me dan; zei het met tegenzin, uiteindelijk toegestaan. De 3tallige politie gebruikte dus zonder enige waarschuwing of noodzaak, excessief geweld tegen mij, een bejaarde; en bij gebrek aan rechtvaardiging daarvan beschuldigt ze mij vervolgens van hun misdaad. Dit is exact zo’n zelfde geval als op 23-06-2005 in Leeuwarden. Zo zie je maar weer; maakt de politie fouten en heeft ze daardoor vervolgens geen zaak, dan creëert zij een zaak. De kleinste aanleidingen worden bewerkt en opgeklopt tot een ernstige aanklacht, want het gekwetste ego van een ambtenaar moet gewroken worden, en het rechtsgevoel van de burger wordt weer met voeten getreden. Als burger ben je dus weer gedwongen jezelf bij de rechter te verdedigen (de advocaatkosten hebben mij al €200- gekost die ik vervolgens heb opgezegd, omdat ik niet in aanmerking blijk te komen voor een toegevoegde (gratis)advocaat.) Het feit, dat het proces verbaal tendentieus en verre van klinisch is maakt de zaak niet doorzichtiger, en voor een snelle afwikkeling van de zaak zal de rechter dan ook wel weer snel verklaren dat ze (zoals gewoonlijk) geen of onvoldoende aanleiding ziet om te twijfelen aan de notabéne 3tallige politie verklaringen. Deze heeft veel moeite gedaan, om haar beschuldigingen tegen mij extra te verzwaren, door pertinente onwaarheden en andere beschuldigingen. Ik verwacht wel voldoende tijd bij de rechter om al die beschuldigingen te weerleggen en toe te lichten. Verder is ook op het politiebureau de behandeling (procedure) in bepaalde opzichten erg minachtend en kleinerend. Waarom wordt men gedurende uren ingesloten in een volkomen lege ruimte, zonder iets (lectuur) om je geschokte geest te verpozen, en al je persoonlijke bezittingen afgenomen?
Pedagogisch gezien is dit natuurlijk ook een non actie van de eerste orde; dat ze op het bureau en bij justitie niet wijzer zijn. Maar ja, zoals reeds gezegd; ze willen en moeten scoren, hoe dan ook,willen altijd gelijk hebben,en kunnen er in hun domme arrogantie absoluut niet tegen dat een burger ze met inhoudelijke kritiek aanspreekt.
De bewijzen van de “fouten” van politie en justitie in vele zaken, wat in de meeste gevallen berekende kwaadaardigheden zijn, stapelen zich maar op; dan worden er mooie woorden gebezigd, maar de verantwoordelijken blijven zitten, en er verandert niets. Eerlijk gezegd, in onze beleving kunnen we ons niet voorstellen, dat, als je enig geweten en zelfrespect hebt, je er dan je dagelijks werk van kunt maken, om te straffen, en met selectief onderzoek een “dader” aan te klagen, schuldig of niet; de zaak bij de rechter met deze selectieve informatie aan te kaarten in de hoop op een veroordeling. “Hij, die zich zelve kent (ver)oordeelt niet lichtzinnig” en “Hij, die zonder zonde is, werpe de eerste steen”.
Ook wil ik toevoegen dat ik een zeer sociale en maatschappelijk (betrokken) burger en weggebruiker ben, en er veel moeite mee heb dat de wegbeheerders de fietsers en andere niet gemotoriseerde weggebruikers veelal als substituut beschouwen. Ik kan daar vele voorbeelden van geven; ook in Drachten. De wegbeheerders zouden, en in het bijzonder binnen de bebouwde kommen wat zuiniger op fietsers moeten zijn, en ze wat meer prioriteiten moeten verlenen, in plaats van ze als hinderlijk bijproduct (in de marge) te behandelen. Ook dit kan ik staven met vele feiten. De verantwoordelijken, inclusief de rechters hebben nooit de moeite genomen echt inhoudelijk naar ons te luisteren. Ik heb vrijwel mijn hele leven onder voort- durende bedreiging van rakelings langsrazend en onoplettend snelverkeer zo’n 6000 km per jaar gefietst, alles zo bij elkaar honderdduizenden kilometers, en kan dus gerust stellen dat ik, mede gezien mijn leeftijd een ervaringsdeskundige ben .
Tenslotte wil ik er met klem op wijzen, dat het verleden weer verder zal doorwerken in onze relatie met deze instanties. Naar beëdigde waarheid opgemaakt te Drachten-31-05-2011.

NB. Ze noemen zich graag "Hulpverleners", maar feitelijk ijiken ze steeds meer op de nederlandse volksverraders uit de 2e wereldoorlog, waarvan er vele ook daarna nog hun "diensten"bij de politie en justitie konden blijven verlenen.
De nederlandse overheid zorgt extreem goed voor zichzelf en het kapitaal, maar aan haar burgers laat ze zich bitter weinig gelegen.!!!