Met de kennis en de wetenschap die ik nu heb, had ik vorige week een andere column geschreven over het nieuwe logo. Maar vorige week heb ik wel een integere afweging gemaakt, die leidde tot het schrijven van die column.

Sorry, maar vorige week heb ik een fout gemaakt, dat weet ik nu omdat ik gebeld werd door Jo de Viet, die ik ken als iemand die zijn zaken goed voor elkaar heeft en waarmaakt wat hij zegt. Bij de ontwikkeling van het logo zijn geen advocaten of accountants betrokken noch betaald. Die kantoren praten mee over de merkenstrategie van de stad. Daar is niks tegen. Het logo is keurig aanbesteed. Mijn informatie bestond uit brokstukken die ik verkeerd aan elkaar heb gelijmd.

Dan kun je natuurlijk discussiëren of merk en logo Utrechtse waar moeten zijn, dus van de hand van een Utrechts bureau. Tja, liever wel, maar protectionisme is nooit goed en als dat duurder was geweest dan was het ook niet goed geweest. Ach, het kan een paar jaar mee denk ik dan maar. De hele discussie bracht me wel op een idee. En het kost bijna niks.

Eind jaren ’80 hadden we een prachtige campagne met 'Utrecht, stadsie woar'. Een wasco gekleurde Dom en de tekst città del duomo. Dat liep een jaar of twee in mijn herinnering. Er moeten heel wat posters en T-shirts van gemaakt zijn. Op internet is het collectors item. Voor het huidige merk Utrecht is het natuurlijk te gewoon, te volks, achterhaald, een idee van een bejaarde. Maar toch, de Giro die hier aankomt. Yolanthe van onze Utrechtse Wesley is het merk van de komende Ronde van Italië. Ze had al een fotoshoot met diverse shirts. Maak die roze trui een Utrechts T–shirt met Italiaanse tekst. Yolanthe trekt het aan en heel Italië zwijmelt. Wat een exposure voor de stad. Retro is in. Maak die shirts weer. Hopelijk is het merk gedeponeerd en de ontwerper afgekocht. En ik voorspel u, daar lopen heel veel mensen in, deze zomer. En het nieuwe logo. Dat mag op de vlaggen.