Gerrit Zalm zette zich zelf vorige week bij de commissie kredietcrisis neer als een roepende in de woestijn, wat betreft die crisis. Eigenlijk kon niemand er wat aan doen, hij zeker niet. De schuld ligt eigenlijk bij de Verenigde Staten. Wie is deze meester straatje schoonvegen eigenlijk?

Een leven lang werkzaam in ’s lands financiën. Dertien jaar ambtenaar op het ministerie, zes jaar bij het CPB en elf jaar minister. Daarna financieel directeur DSB en nu geparachuteerd bestuurder bij staatsbank ABN/AMRO. Eigenlijk onderhouden u en ik hem. Grijnslach wanneer nodig en als politieke daad staat mij nog het meeste bij dat hij als minister naar de oppositie toeterde dat hij een motie niet ging uitvoeren. Vorige week moest hij aan de bak voor de commissie.

Weinig grijnzen en vooral serieus kijkend. Vast nog even een mediatraining gehad. Een heuse ondervrager zit er niet bij die commissie, dus niemand heeft het echt moeilijk. Wel zakte hij gedurende de vragen meer en meer in elkaar. In begin kon hij probleemloos een verhaal houden over het handelstekort van de VS ten opzichte van China als belangrijkste veroorzaker van de recessie en probeerde hij weg te blijven bij de rol van de Nederlandse banken. Wanneer het daar over ging werd hij vaag met frasen als ‘mijn indruk was toen’ en ‘het scheen dat.’ Nee, hij had niets zien aankomen. Dat wordt nog leuk als het later over DSB gaat. Ben benieuwd naar zijn ‘indrukken’ die hij daar als eerste financieel verantwoordelijke had. 

Onthutsend is dat belangrijke politici zich zo gedragen. Of je nu Zalm of Balkenende heet. Men neemt afstand en ontkent de eigen rol en verantwoordelijkheid volledig. En het publiek ziet dat, waardoor de afkeer van de politiek toeneemt. Roependen in de woestijn waren de profeten die zich juist louterden in die kale omgeving. Dit soort politici of ex-politici moeten snel maar eens de maatschappelijke woestijn in en een tijdje sprinkhanen eten. Dan wil ik ze nog wel eens horen roepen.