Er zitten nogal wat bijzondere dagen in een jaar. Om er slechts een handvol te noemen: De dag van de verpleging. De dag van de leerplicht. De dag van de integriteit. Secretaressedag. De dag van de duurzaamheid. De dag van de arbeid. Moederdag, Vaderdag. De dag van de Buren. De dag van de jongerenparticipatie. De dag van de Zorg. De dag van de Slavernij. De dag van de dialoog. De dag van de belegger. De dag van de persvrijheid. De dag van de aarde. De dag van het Jodendom. De dag van de democratie. De dag van het park. De dag van de Nederlandse film en de dag van het respect.

En ja, ik weet dat ik belangrijke dagen zoals de internationale vrouwendag, de dag van de nieuwkomers en de dag van de huismeesters niet eens genoemd heb, maar dat hebben die dagen gemeen met tientallen anderen. Mocht u denken dat ik besloten heb dat vandaag de dag des oordeels over deze dagen maar eens moet plaatsvinden. Neen! Soms laat ik zo’n dag... de dag, maar er zitten mooie dagen bij.

Mijn lievelingsdag is, naast de dag van Sinterklaas, de dag van het compliment. Die dag viel dit jaar op maandag een week geleden en ik heb me er helemaal ingestort. Omdat ik die dag toevallig een vrije dag had. 'Mooie fiets!', zei ik tegen iemand met een hele mooie fiets. 'Denk je soms dat ik hem gestolen heb!' was het antwoord. 'Uw oorbellen zijn bijna net zo mooi als de oren waaraan ze hangen!' zei ik tegen de caissière. 'Wilt u het bonnetje?', reageerde ze. 'Uw haar is prachtig geknipt!', zei ik lachend tegen een vrouw die met prachtig geknipt haar de kapperszaak verliet. 'Kijk naar je zelf!', antwoordde ze instruerend.

'Dat vind ik een bijzonder lovenswaardig idee!', zei ik tegen de man die folders uitdeelde waarin stond dat iedereen gelukkiger zou worden als zijn partij het voor het zeggen kreeg. 'Meen je dat nou echt?', zei hij. Ik besloot toen maar dat ik op deze mooie dag toch mijn dag niet had.