Een week of acht geleden mocht ik u, via de weg die een columnist volgt, informeren dat de benoeming van Eberhardt van der Laan tot burgemeester van Amsterdam al 100% in kannen en kruiken was. Maar, om Eberhardts  benoeming alsnog duidelijk en transparant, dus zeg maar gerust 'democratisch',  te onderbouwen, werd alsnog een tijdrovende procedure in werking gezet. Zo een met lekker veel  geheime vergaderingen op geheime plekken achter geblindeerde ramen. Die procedure heeft, zo heb ik me laten influisteren, 'een paar ton' heeft gekost  Een paar! Laten we het, op zijn aller-voorzichtigst, maar op tweehonderdduizend euro houden dan.

Als dat geld in muntvorm in de Amsterdamse grachten gegooid was, hadden we er in ieder geval nog kringetjes voor terug gezien. Nu hebben de Amsterdammers er voor gekregen wat ze ook gratis en voor niks konden hebben: een prima burgemeester waarschijnlijk.

Democratie mag wel wat kosten vanzelfsprekend, maar omdat deze kostenpost net zoveel met democratie te maken heeft als een Amsterdamse ui met de perfectionering van de relativiteitstheorie en omdat 'bezuinigen'  op dit moment het kernwoord van elk openbaar bestuur is, wil ik voor de gein even een lekker populistisch rekenvoorbeeldje geven. Voor de gein, dus u hoeft het niet serieus te nemen.

Voor dat geld hadden namelijk in de tien Groningse verzorgingstehuizen waarin armlastige ouderen nu 21 euro moeten betalen voor elke keer dat ze onder de douche willen; voor dat geld hadden ruim 9500 douchebeurten voor arme oudjes gekocht kunnen worden. Dat was een schone geldbestemming geweest!

De heer Van der Laan heeft ons ondertussen laten weten dat hij er echt zin in heeft! Laat de stichting die tien smerige Groningse verzorgingstehuizen exploiteert nou ook heel toevallig Zinn heten. Zinn!?

Wedden dat de oude vervuilde zielenpoten die daar in de wachtkamer van de dood verblijven, niet zo warm liepen voor de overigens goedbedoelde slogan waarmee GroenLinks de laatste verkiezing in ging: Zin in de toekomst!