“Mooie fruitschaal!”, zei ik tegen een vriend die ineens een bijzonder mooie fruitschaal op tafel had staan. “Mooi he”, zei hij. “Het is dan ook niet zomaar een fruitschaal om fruit op te draperen, maar een stukje puur 'design' en dat zie je toch gelijk.” Ik zei maar niks omdat ik eigenlijk nooit direct zie of iets authentiek 'design' is of juist helemaal niet.

Mijn designblindheid is veroorzaakt door het besef dat alles - de stoel waarop je zit, het kleed eronder tot aan het krabpaaltje waarin de poes zijn nagels zet toe - op een goed moment door een vormgever is bedacht. Omdat alles - inclusief de schreeuwende verpakking van een yoghurthapje, het geribbelde metalen nagelvijltje en de hoed die onze vorstin vandaag draagt - aan de tekentafel is ontworpen, is dus ook werkelijk alles dat door mensen in elkaar is gezet 'design'.

Waarom sommige kurkentrekkers wel 'design' genoemd mogen en moeten worden en andere die ook perfect kurken trekken juist weer helemaal niet, is mij dan ook 1 groot raadsel. Voor zover mij bekend bestaat er namelijk geen staatscommissie, laat staan een taskforce, die van overheidswege verordonneert welk mobieltje wel en welk mobieltje juist niet het predikaat 'design' verdient.

Dit alles brengt me tot de onafwendbare conclusie dat zelfs het begrip 'design'  een met voorbedachte rade ontworpen en toegepast woord is, dat vooreerst betekent dat op het artistiek ontworpen prijskaartje van het 'designproduct' een absurd hoge prijs mag staan. Wat dan een soort van logisch heet te zijn omdat je bijvoorbeeld niet te maken hebt met een doodgewone houten snijplank maar met een stukje 'eerlijk keukendesign'.

Nou ja, ik heb nu ook mijn hebberig oog laten vallen op een fraaie fruitschaal. Helaas geen design. Maar ja, daar deed Picasso nou eenmaal niet aan!

Beluister deze column: