Soms heb je een inspirerende omgeving nodig om te kunnen brainstormen over nieuwe dingen die je in je organisatie wilt invoeren. Dus besloot ik met mijn collega’s afgelopen dinsdag een overleg te houden in het rustieke Zuilense Julianapark. Je hebt daar namelijk, voor degenen die dit na deze week nog niet weten, een leuk paviljoen. Het Antje Drijver Paviljoen is er voor de wijkbewoners, en wordt gerund door tientallen vrijwilligers van de stichting Zuilen en Vecht. Een sympathieke stichting die zoveel mogelijk subsidieloos door het leven wil gaan. Daarom moeten zij af en toe het paviljoen onderverhuren. Zoals nu aan mij en mijn collega’s. Met dat geld kan de stichting onder andere de huur betalen van het paviljoen. 

Met het huren van een mooie locatie bij een sympathieke stichting dacht ik aan - het bij grote bedrijven populair zijnde - ‘maatschappelijke betrokkenheid’ te doen. Dat heb ik geweten. Afgelopen dinsdagmiddag was het paviljoen, het Julianapark, eigenlijk de hele wijk in rep en roer: het paviljoen moest dicht. Het had niet de benodigde papieren. Enfin, dat heeft u, inclusief de goede afloop, inmiddels wel vernomen via de media. Gelukkig kwam gisteren het verlossende bericht dat er toch een oplossing is gevonden, zodat het paviljoen open kan blijven. 

Met mijn collega’s discussieerden wij over gezonde organisaties en gezonde medewerkers. Wij, specialisten op het gebied van Arbo en gezondheidsmanagement, hebben veel gedaan in de curatieve sfeer (mensen weer beter maken), en ook in de preventieve sfeer (voorkomen van aandoeningen en problemen door dingen bij de bron aan te pakken). Veel interventies zijn de afgelopen jaren ontwikkeld om medewerkers gezond(er) te maken of te houden. Wij wilden nu eens kijken of er voorafgaand aan curatie en preventie positieve invloeden zijn die bevorderend kunnen zijn voor medewerkers. Wetenschappers noemen dat ‘amplitie’ (letterlijk: versterking). In tegenstelling tot het behandelen of voorkomen van negatieve toestanden zijn positieve interventies gericht op positieve toestanden, zoals bevlogenheid, welbevinden en gezondheid. De reikwijdte van dit soort interventies is groter: je richt je immers op iedereen. En je gunt alle medewerkers te investeren in hun eigen werkplezier en geluk.

Hoe je dat nou in een organisatie precies moet doen: dat zal ik u verder besparen. Maar het was wel heel toevallig, dat we op dat moment in het Antje Drijver Paviljoen zaten. Met al die vrijwilligers. Ik bedacht me in het park: de gemeente, het welzijnswerk, de wijkgezondheidscentra, ze doen allemaal heel veel aan ‘curatie’ en ‘preventie’. Echter, ze doen dat, ieder op hun wijze, vaak (niet altijd, overigens) slechts voor een kleine, gedefinieerde doelgroep. Ze bereiken daarmee nooit iedereen in de wijk. En die kleine gedefinieerde doelgroepen waar al die energie en dat geld naar toegaan: worden die er nu echt beter van? Soms wel, maar lang niet altijd heb ik de indruk.

Het aardige juist van het Antje Drijver Paviljoen is dat zij het voor de hele wijk doen. De ‘huiskamer’ van de wijk, de ‘sociale magneet’: iedereen is welkom. Mensen ontmoeten elkaar, praten met elkaar, leren elkaar kennen en waarderen elkaar. Dat werkt ‘versterkend’ in de wijk. Dat heeft ‘amplitie’. Het werk van deze vrijwilligers draagt bij aan een hoger mentaal vermogen, zoals de directeur van het Trimbos-instituut dat zo mooi noemt. De stichting Zuilen en Vecht investeert in geluk, in de meest brede zin van het woord. En zo breed mogelijk in de Zuilense samenleving.

Zuilen is geen gemakkelijke wijk. Veel problematiek op allerlei gebieden zoals veiligheid, alcohol, drugs etc. Het Julianapark is een afspiegeling van deze problematiek. Als vrijwilliger werken in het Julianapark is dan niet gemakkelijk. Maar zij hebben er de afgelopen jaren wel voor gezorgd dat het park tot leven is gekomen, dat de veiligheid is teruggekeerd, dat de overlast is teruggedrongen. En het belangrijkste: dat iedere inwoner er zich op zijn gemak voelt, en even de gezelligheid van het leven in Zuilen kan komen opzoeken. Ieder op zijn eigen manier. Het Julianapark is zo’n versterkend en bindend element in de wijk – met als middelpunt het Antje Drijver Paviljoen - dat de wijk tot in het hart getroffen zou worden als je juist daar het vrijwilligerswerk zou weghalen.

Ook mijn collega’s, die in steden als Arnhem en Amsterdam wonen, keken dinsdagmiddag verwonderd naar de vredige en gelukkige taferelen in het park. Voor hen was dit een unicum. Ze noemden deze sociale magneet als een cadeautje voor iedereen. Kinderen speelden ongestoord en veilig in de speeltuin. Jonge mensen trapten een balletje op de speelweide. Een Zuilense marathonloper was met een groepje van enkele tientallen buurtbewoners aan het trainen. Ouderen dronken een kopje koffie op het terras. 

Mijn collega’s waren het erover eens dat, als dit zou verdwijnen, er in Zuilen geen sprake meer was van amplitie, maar van amputatie. Inderdaad, het voelde begin deze week alsof we in het hart van Zuilen op een landmijn waren gestapt.

Idol Mind
Blogger uit Zuilen