Het gilde der loodgieters is druk dezer dagen. Verstoppingen en lekkages te over. Waterpomptang bij de hand en vooral veel inzicht en vindingrijkheid nodig. Soms even een noodoplossing en de leiding omleggen. De getroffene kan emmers en dweilen weer opruimen.

Ik moest eraan denken toen ik las dat Willy Verbakel, de wijkmanager van Noordwest de sluiting van het Antje Drijverpaviljoen in het Julianapark op tijd had weten te verijdelen. Helaas is het bij een grote gemeente niet te voorkomen dat de ene hand niet weet wat de andere doet. Dan gooi je inderdaad een door vrijwilligers gerunde voorziening dicht en haal je de schouders op bij de vestiging van de zoveelste belwinkel een paar honderd meter verderop.

Antje Drijver, voor mij mevrouw Drijver, had zich in haar graf omgedraaid wanneer ze dit had gehoord. Ik ken haar nog van de wijkcommissie Noordwest in de jaren negentig. Rijzige vrouw, heldere ogen. Wanneer ze op een vergadering was dan zat zij herkenbaar en rechtop vooraan, zei niet al te veel, dwong eigenlijk alleen maar respect af. Zelfs Hans Spekman, de toenmalige voorzitter van de wijkcommissie, was er volgens mij een beetje bang van. Ik vermoed dat zij haar paviljoen persoonlijk weer had opengemaakt en op de politie was blijven wachten. Die hadden haar echt niet aangepakt.

Gelukkig is er bij dit soort problemen dan de wijkloodgieter, pardon de wijkmanager, die de verschillende diensten aan elkaar kan knopen of een oekaze van de wijkwethouder kan uitvoeren. Dat onderstreept maar weer het belang van het wijkgericht werken. De frontsoldaten van de gemeente, die van het hoofdkwartier meer last dan voordeel hebben. Ik hoop dat de gereedschapskist van de wijk goed gevuld blijft.