In een column mag ik eigenlijk niet schrijven oven een onderwerp waar ik in de rest van de krant -en website- ook aandacht aan schenk. In dit geval maak ik toch een kleine uitzondering. Maar dat straks. Want het belangrijkste en treurigste nieuws van de afgelopen week is het overlijden van Anton Geesink.

Door sportverslaggever Tom Egbers terecht omschreven als sportheld van beroep. Mijn oom Peter Knegjens, ook lange tijd sportverslaggever, had een groot zwak voor de mastodont uit Wijk C. Hij had het altijd over ‘een kathedraal van een man’ en ‘de keizer van de tatami’. Niet alleen groots van postuur maar ook groots in zijn eenvoud, Utrechtse nukkigheid en warsheid van bobo’s. Op pad met mijn oom heb ik Geesink slechts enkele malen in levende lijve mogen aanschouwen. Dat bleef bij kijken met ontzag. Als je op de mat zo’n man tegenover je vond dan stond je al een yuko achter. Dat overkwam Akio Kaminaga ook op 23 oktober 1964. Die 20 seconden in de linker bankschroef van Geesink moeten als een eeuwigheid hebben gevoeld voor het oog van de natie. Het was aardig dat de Utrechtse reus dat kunststukje op mijn verjaardag uitvoerde, ook al was dat drie jaar voor mijn geboorte.

Het zal her en der in het nieuws geweest zijn, maar de mooiste anekdote die ik ken over Anton Geesink heeft de maken met een andere Utrechter van geboorte en groot vriend van mijn oom Rijk de Gooyer. Knegjens en De Gooyer woonden lange tijd samen in de Domstad en dat heeft heel wat spectaculaire familieverhalen opgeleverd. De Gooyer was bakkersknecht toen hij net na de oorlog werd bestolen van een brood door een jochie van twaalf. Dat jochie vatte hij in de kraag en dat brood ging terug op de kar. Het jochie was een jongen uit het Kroontjeshof en bleek Geesink. Het zal een van de laatste keren zijn geweest dat hij een partijtje worstelen verloor en mooi dat het van een andere Utrechtse held was.

Want met het heengaan van Geesink wordt de spoeling van echte Utrechtse helden flink dunner. Natuurlijk ontstaan er van lieverlee nieuwe, maar of dat mensen zijn die het hun leven lang volhouden is maar de vraag. En bij leven een echte straat en een standbeeld ontvangen, dat zal slechts weinigen gegeven zijn.

Maar het onderwerp waar ik eigenlijk niet over kan schrijven op deze plek gaat over middeleeuwse schepen. Als voorvechter van openheid en transparantie heb ik meer dan een week mijn tong moeten afbijten over de vondst van twee exemplaren in Leidsche Rijn. Via een ‘overkanaalse’ vriend kreeg ik anderhalve week geleden te horen dat er weer een schip was opgedoken. Dan slaat je hart een paar slagen over, als je de afgelopen 15 jaar vele honderden uren in de klei hebt staan wroeten naar vroeger leven. Het eerste Romeinse schip en de Limesweg zullen altijd nummer 1 blijven, maar een schip uit de tijd van de Merovingen is ongekend. Nu maar hopen dat al die vondsten ooit in een mooi paviljoen op De Hoge Woerd zichtbaar worden voor iedereen.