woensdag 23 mei 2012
Een heus juichmomentje
Het is weer zover, er zijn weer wat middeleeuwse schepen gevonden in Leidsche Rijn. Topvondsten, dus het was een heus juichmomentje. We kunnen nu zelfs meer te weten komen over de leefwijze van mensen vroeger. Dan hebben we het over een jaartje of 1300 geleden.
Ik vind altijd het wel een mooi gezicht, zo'n met linten afgezet gebied. Mensen met een helm op, die zich gehurkt schuilhouden tussen de zandhopen. Met een kwastje en een tandenborstel zitten ze intussen aarde van ondefinieerbare stukken schroot te vegen. Alle vondsten worden daarna genummerd en in een tentje gelegd. Met de grootst denkbare fantasie is er nog geen vlotje bij voor te stellen. Laat staan een puntgave rivieraak, zoals onlangs gevonden in onze archeologische schatkamer.
Ik heb zelf eigenlijk maar één keer moeten juichen om een archeologische vondst. Toevallig afgelopen dinsdag, nadat er menselijke botten de stad werden binnengereden. Ze bleken na onderzoek nog geen dertig jaar oud, al oogde het bijbehorende lichaam behoorlijk doorleefd. Ja, het was hem echt. Frank Demouge, nieuwe spits van FC Utrecht. Voor mensen die hem nog niet kennen: je haalt hem zo voor je. Ontbloot bovenlijf, van dat rossige haar. In zijn ene hand een bijl en in zijn andere een schild.
Als jongetje stapte Frank tijdens een spelletje monopoly met zijn pionnetje eens drie keer binnen een kwartier op een volgebouwde Kalverstraat. Toen hij van niemand meer geld kon lenen, smeet hij het bord door de kamer en stampvoette hij met een bal onder zijn arm naar buiten. Daar trapte hij dan zo hard mogelijk urenlang op een garagedeur. Bij het invallen van de duisternis was hij nog steeds zijn frustraties niet kwijt. Waar Frank is, heerst spanning.
Dat is even wat anders dan zijn concurrent Ricky van Wolfswinkel, de ideale schoonzoon. Onlangs moest de elftalfoto van FC Utrecht drie keer opnieuw worden genomen, omdat de speler met zijn vingers hazenoortjes maakte achter het hoofd van ploeggenoot Tim Cornelisse. Frank rijdt liever in zijn tank een pui uit de voorgevel van het stadion, om zich dan bij een lijkbleek uitgeslagen medewerkster te excuseren dat zijn leaseauto wat moeilijk schakelt.
Frank is de sloper waar wij al jaren naar verlangden. Met zijn onorthodoxe speelwijze baant hij zich gewoon de kortste weg naar het doel. Als over een paar honderd jaar zijn botten worden gevonden, wordt de conclusie getrokken dat er aan het begin van de eenentwintigste eeuw al sport werd bedreven in Utrecht, een ruw maar populair spel. Moeilijk te zeggen of het te vergelijken is met het moderne voetbal. Wij gaan daar in elk geval nu getuige van zijn, ik kan niet wachten.
- login of registreer om te reageren
-
Vuilnisbelt
9 mei 2012 -
Moskeeplein
30 juni 2011 -
Een woord van dank
26 mei 2011 -
Lachen, gieren, brullen
5 april 2011 -
Feminisme kent zijn grenzen
15 maart 2011 -
Afgeschminkt
8 maart 2011 -
Tijd voor de PVV
3 maart 2011 -
Het Tsjernobyl-karakter van Utrecht
6 november 2010 -
Gay-alert
22 oktober 2010 -
Driemaal sorry
15 oktober 2010
