Nog ruim een week. En dan is het zover: het Zuilense Vorstelijk Complex wordt op 14 september door Máxima geopend. Voordat de kroonprinses komt, is er wel heel wat gekrakeel aan vooraf gegaan. Zo duurde het al meer dan een decennium, voordat überhaupt in het cultuurarme Zuilen een dergelijk gebouw neergezet kon worden. Uiteindelijk werden de voormalige Prinses Beatrixschool en Prinses Christinaschool omgetoverd tot nieuw cultuurpaleis. Maar ook de afgelopen maanden werd er wat gesteggeld. Zo klaagden omwonenden, volkomen terecht, dat er parkeeroverlast te voorzien was: er was namelijk geen enkele parkeerfaciliteit. Zij wezen er ook op dat het Bernhardplein doorgetrokken moet worden naar de voorkant, zodat de klassieke Beatrixstraat door aankomende en wegrijdende bezoekers van het cultuurpaleis niet wordt aangetast. Nog snel werden als tijdelijke oplossing 50 stuks parkeervakken aan de Muinck Keizerlaan ingetekend. Want al te veel gemor en protest is niet wenselijk als Máxima langs komt op het openingsfeest.

Het zou ook heel jammer zijn als over de openingsweek een zwarte schaduw zou hangen. In Zuilen is er al decennia geen enkele representatieve faciliteit op cultureel gebied geweest. Een huis dat onderdak biedt voor alle aspecten van cultuur was dan ook meer dan wenselijk. Het Vorstelijk Complex biedt dat zeer beslist. Het gebouw is een drieluik van welzijn (Portes en haar activiteiten), de maatschappelijke keuken (‘The colour Kitchen’) en cultuur geworden. Toch hadden bewoners veel scepsis. Vooral het uiterlijk van het gebouw (een combinatie van oud en nieuw)  werd gezien als foeilelijk. Tja, Zuilen en cultuur zijn nooit partners geweest. Wellicht ligt er een angst voor cultureel snobisme ten grondslag aan die afwachtende houding bij (een deel van) Zuilenaren. Hun lapidaire verleden uit de fabrieken van Demka en Werkspoor biedt geen plaats voor dedain. Het deed me denken aan Andy Dalziel (de robuuste politieagent uit een Britse detectivereeks), die op een bijeenkomst in een cultuurhuis het dedain van de elitaire aanwezigen minachtend bespotte met de woorden: “Als ik het woord cultuur hoor, dan trek ik mijn revolver”.

Maar van dedain, van misplaatst snobisme is eigenlijk in het Zuilens Cultuurpaleis helemaal geen sprake. Aan de buitenkant zijn de oude scholen met nieuwe architectonische elementen verweven. Maar ook aan de binnenkant refereert de architect op mooie wijze aan de geschiedenis en inwoners van Zuilen. Zo zijn er in de foyer prachtige lampen opgehangen met beeldende verwijzingen naar de Demka, de Beatrixschool en de spoorfabriek. Ook komt er een grote lampenkap te hangen met daarop het Zuilens volkslied uit 1950 geschreven.  We zien retro-tegels, die de sfeer hebben van de oude scholen uit het midden van de vorige eeuw. En ook zijn de deuren en ramen van de oude scholen intact gebleven. Op deze wijze komt bijvoorbeeld in het Portes-deel het lokaal van de biljartvereniging - 120 leden, alleen maar mannen - op subtiele wijze mooi uit de verf. Ook zijn originele glas-in-loodramen fraai teruggeplaatst.

Het kroonjuweel van het Vorstelijk Complex is echter de sfeervolle theaterzaal. Ruim bemeten (ook voor de lange benen) en maar liefst 200 zitplaatsen. De theaterzaal is multifunctioneel (stoelen kunnen bijvoorbeeld weggeschoven worden). De zaal is zo goed geïsoleerd, dat een geluid van 113 decibel niet naar buiten kan doordringen. Bovendien kun je je gsm aanlaten: je hebt er geen bereik in de ‘theaterbunker’.  De meeste nieuw gebouwde theaters in ons land zijn sfeerloos, zonder ziel. Dat kan van ons cultuurpaleis niet gezegd worden. Iedere artiest zal hier met plezier willen spelen. Al was het alleen maar vanwege de zeer ruim bemeten en luxe ingerichte kleedkamers voor de artiesten. En iedere bezoeker, zelfs de ergste cultuurpessimist, zal vol bewondering in dit fraaie, intieme gebouw verblijven.

En nu nog een goede, herkenbare programmering. Onder het motto “van de wijk voor de wijk” zal men stevig aan de bak moeten. Dat is nog wel een uitdaging: zo moet er nog een programmeur worden aangesteld. Maar Zimihc, het Utrechtse huis voor amateurkunst, is optimistisch. De wil om er iets van te maken, samen met de bewoners uit Zuilen, is er; de locatie is schitterend. Zuilen mag trots zijn dat het voor elkaar heeft gekregen dat dit kostbare, sfeervolle, met zorg gerenoveerde cultuurpaleis met hoogwaardige faciliteiten in haar wijk staat. Inderdaad, een vorstelijk geschenk. Laat Máxima maar komen. 

IdolMind
Blogger uit Zuilen