In een doodgewoon straatje in Zuilen liet ooit één van de grootste televisiesterren ter wereld zijn haar wat bijpunten. En niemand geloofde Anton Bergman destijds, toen hij de pers inlichtte over de komst van David Hasselhoff naar zijn kapsalon aan de Balderikstraat.

Jaren later kwam er nog eens een wanhopige fan van Hasselhoff op bezoek. Of Bergman misschien wat van hem had bewaard. Hoewel het interieur van zijn kapperszaak sinds de opening in 1965 vrijwel onveranderd was gebleven, lag er geen haartje van de toenmalige Baywatch-acteur meer tussen het klassieke meubilair. “Die had ik gewoon opgeveegd. Gek werd ze.”

Aan de muur hing wel een verkleurde foto, waarop Bergman de Amerikaan goed onder handen neemt. En iedereen die ooit een blik op die plaat heeft geworpen, zal ongetwijfeld ook de hele geschiedenis tussen Hasselhoff en de herenkapper tot in detail hebben meegekregen. Een verhaal dat bij elk bezoek weer net iets mooier werd. “Ook bekende Utrechters kwamen hier, van voetballers tot burgemeesters.”

Bergman, naar eigen zeggen een herenkapper van uitstervend ras, vertelde minstens zo graag over zijn eigen werk. Dat deed hij met het plezier van een hobby, maar het fanatisme van een topsporter. Hij deed mee aan wedstrijden, dertien jaar behoorde hij zelfs tot de beste twaalf kappers van het land. Zijn enthousiaste monoloog stokte toen hij me tussendoor even aankeek. “Degene die jou trouwens geknipt heeft, moet terug naar de vakschool.”

Hij voelde zich geroepen door te werken tot hij niet meer kon, een moment dat nu gekomen is. De luxaflex hangt half dichtgedraaid achter de ramen. Op de deur zit een briefje, met driemaal sorry. Wegens gezondheidsproblemen heeft Bergman er veel eerder dan hij wilde de brui aan moeten geven.

Wat rest, zijn de vele herinneringen. Wie wil weten hoe het ook alweer zat met David Hasselhoff, mag trouwens gerust nog even aanbellen.