Wanneer je weet dat je ergens weg gaat lijkt het net of je de zaken nog meer in je opneemt. Ik loop langs het prachtige gebouw van de Munt en herinner me hoe ik dat ooit al voor het Christelijk Gymnasium bestemd had. ’s Rijks munt vertrok en wat moest er met het gebouw gaan gebeuren. Maar door een kundige lobby van Annie Brouwer, Jan van Zanen ondersteund door Jo de Viet kwam er het Muntmuseum. Het gymnasium zit nu in het oude gebouw van het De Bruine Lyceum, een veel betere oplossing.  

Via het Jaarbeursplein loop ik Hoog Catharijne in. Ooit kocht ik hier mijn treinkaartjes naar Kapelle-Biezelinge, de loketten zijn daar al jaren weg. Vanuit de passage zie ik het grondwerk voor het nieuwe Stadskantoor. Heb ik mijn tong ook blauw over gepraat. Gerard Abrahamse van de VVD, wilde het aan de Ravellaan hebben. Verderop in HC bedenk ik me dat er in 2004 grote problemen waren met Marokkaanse jongeren, die daar tamelijk hinderlijk aanwezig waren. Opgelost door politie en jongerenwerk, met buurtvaders. Er was geen valse retoriek voor nodig over handhaving die je toch niet kan waarmaken.

Weer even verderop passeer ik de voormalige kousenwinkel van John de Beer. John overleed  twee jaar geleden. Ooit was hij de voorzitter van de winkeliersvereniging van HC en ageerde tegen de drugsoverlast. Uiteindelijk behoorde die overlast met de komst van hostels tot het verleden. John moest boeten voor zijn ferme standpunten en werd getroffen door het ongeschreven Utrechtse gemeentelijke beroepsverbod. Hij werd later straatmanager in het centrum van Amsterdam. Good old John.

Uiteindelijk beland ik in de Hekelsteeg, want ik was op weg om een boek te kopen. Een van mijn eerste daden als wethouder internationale samenwerking was de onthulling van een muurschildering voor de stedenband Utrecht-Léon. Ik werp er een blik op. Zit ik in de verkeerde steeg? Maar ik zie het goed, de muurschildering is verdwenen, gewoon ondeskundig weggesausd door iemand. Ik zie het aan het kleurverschil. Alles is betrekkelijk en heeft een eind.