Als het bij FC Utrecht even niet draait, komen altijd weer die onvermijdelijke shots in beeld van de technische staf. Als een schildpad steekt trainer Ton du Chatinier dan zijn hoofd uit zijn pantser, dat met dit gure weer bestaat uit een te grote trainersjas met zo’n iets te dikke kraag. Het ziet er nooit naar uit dat hij een oplossing voorhanden heeft, wat het cynisme onder de supporters alleen maar voedt.

En als hij dan na afloop de pers te woord staat, lijkt hij wel een afgeschminkte clown. Bij elke vraag zie je hem zijn gezicht vertrekken alsof hij voor de spiegel staat en bang is dat er wat kleur op zijn huid is blijven zitten. Ingestudeerde grappen hebben plaatsgemaakt voor ingestudeerde correctheid. Wat een contrast met dezelfde man die tien jaar lang onze stoere voorstopper is geweest.

Vroeger ging hij over lijken. Ik zie hem nog herinneringen ophalen aan een Europacupwedstrijd begin jaren 80, ergens in Roemenië. Er waren nog wat wazige videobeelden bewaard gebleven van het geschoffel, waarin Du Chatinier een onnavolgbare dribbelaar bij de tegenstander hardhandig het veld af had geborsteld. “Dat kon toen nog allemaal”, blikte hij vol weemoed terug. Prachtig.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat iemand met zo’n mentaliteit nu zijn lot verbindt aan namen als Gianluca Nijholt en Ricky van Wolfswinkel, die al blij mogen zijn als ze tijdens de rust in hun glitterpakjes op het veld een dansje mogen maken. Hoever laten ze het nog komen? Du Chatinier was zelfs al blij met een zwaarbevochten puntje tegen Roda en na afloop verwarde hij een psychiater met een neuroloog.

Voor een wedstrijdje tegen Ajax, Liverpool of Celtic willen de heren zich best even inspannen, maar tegen de kleintjes is voor het groots denkende FC Utrecht allang geen eer meer te behalen. Denken ze dat de fans na een benauwd gelijkspel tegen De Graafschap willen horen dat er op financieel vlak zoveel progressie is geboekt? Wanneer gaat de bezem er echt een keer doorheen?

Ton du Chatinier zou een mooie naam zijn voor de chef-kok van een Frans restaurant. Waar het water je in de mond loopt bij een blik op de menukaart, maar waar je honger na het diner nog steeds niet gestild is. Een beetje misselijk van de drank ga je na afloop naar huis. En precies zo druipen de meeste supporters de laatste tijd ook af na een bezoekje aan de Galgenwaard.