Het was niks, het is niks en het zal ook nooit wat worden. Eindelijk, het hoge woord is eruit. FC Utrecht stopt met vrouwenvoetbal. Jan Mulder heeft het ooit in één zin uitgelegd: “Die broekjes, Frits, die zítten gewoon niet.”

In Amerika is vrouwenvoetbal wel populair. Maar daar denken kinderen ook dat de maan van plastic is. Een meisje dat op voetbal gaat, is hetzelfde als een jongen op ballet. En hoe ik iedereen die vrijheid ook gun, laten we dat soort activiteiten alsjeblieft binnen de marge houden.

Feminisme kent zijn grenzen. In elk geval moeten die van de realiteit niet worden overschreden. Er moest jaarlijks een slordige twee ton worden bijgestort om de vrouwenselectie in de Eredivisie te houden. Prima, maar laat ze zelf lekker met collectebussen en lampionnetjes de deuren langsgaan. En laat ze hun route dan beginnen in Lombok en Kanaleneiland.

Vrouwenvoetbal bij FC Utrecht, het was een experiment dat gedoemd was te mislukken. Al in 2003 deed Luciano Gaucci een uiterste poging om voetbalsters te onttrekken aan hun troosteloze decor. Als voorzitter van de Italiaanse club Perugia probeerde hij de beste speelsters ter wereld te contracteren en mee te laten doen aan de mannencompetitie. Tevergeefs.

De Utrechtse Anouk Hoogendijk had het als 12-jarige via een tv-programma voor elkaar gekregen om een keer mee te mogen trainen met de A-selectie van de mannen. In 2009 verkeerde ze met de nationale vrouwenselectie in de vorm van haar leven door de halve finale te bereiken op het Europees kampioenschap. Meer noemenswaardige publiciteit leverde het vrouwenvoetbal de FC niet op.

Bovendien, als ze haar uiterlijk niet mee had, had waarschijnlijk bijna niemand Anouk Hoogendijk gekend. Alsof het iemand verder kon schelen hoe ze lopende mensen in de bal bracht, steeds blind de tweede vrouw wist te vinden of als valse nummer tien opereerde binnen haar ploeg. En onlangs is ze naar de Bristol Academy WFC overgestapt, mocht het u ontgaan zijn.

Een schrijnend voorbeeld hoe het vrouwenvoetbal binnen FC Utrecht leefde, was de nieuwjaarsreceptie van 2009. Ondanks dat het team het jaar daarvoor bijna kampioen geworden was, vergat voorzitter Jan Willem van Dop ook maar één woord aan die prestatie te wijden. Of we hem daar dan de volgende keer even aan wilden helpen herinneren? Snel maar vergeten, al deze dieptepunten.