Ik wil op deze plek graag Stadsbeheer nog even hartelijk bedanken voor een geweldige vriendendienst die twee medewerkers me bewezen hebben. Omdat ik zo aardig voor ze was nadat ik een verkeersovertreding had begaan, hoefde ik alleen een fooitje van 76 euro af te rekenen.

Helaas was ik destijds niet in staat ze persoonlijk te bedanken, omdat ik achteraf pas besefte hoeveel mazzel ik daadwerkelijk had. Klemgereden op de Kanaalstraat tussen twee ladende en lossende vrachtauto’s stond ik even stil op de fietsstrook. Alsof ik als kind een prikje moest halen bij de dokter, zat er nu ook al een briefje onder mijn ruitenwisser voordat ik er erg in had.

Met op de achtergrond het geluid van verlaagde Golfjes die met wheelspin tussen het winkelend publiek door gierden, kreeg ik in gebrekkig Nederlands nog één of andere tirade naar mijn hoofd geslingerd voor mijn zware vergrijp. Gelukkig kreeg hij assistentie van een collega, die me daarbij nog complimenteerde voor mijn beleefde gedrag. En wat krijg je dan als dank?

Dat je als een seniel nog een keer de verkeersregels krijgt uitgelegd. Ik wilde waar voor mijn geld, dus ik liet hem maar uit ratelen. Intussen zag ik hem het hele avontuur thuis nog eens navertellen aan zijn vrouw, een bebrilde hermafrodiet. Die zette intussen een bordje macaroni met ham en kaas op zijn schoot. En samen aten ze het voor de tv op. Wat maken kleine dingen het leven toch mooi.

Het ergste is dat hij vast denkt dat hij vrienden heeft gemaakt. En die lul heeft ook mijn adres nog. Het zal toch niet zo zijn dat ik bezoek van hem kan verwachten op mijn volgende verjaardagspartijtje? En dat hij, uiteraard nog fier in het uniform van Stadsbeheer, snel op mijn versierde stoel gaat zitten als ik een plastic bekertje met cola voor hem uit de keuken moet pakken?

Laten we wel zijn, we hebben het hier over mensen die de veiligheid in de stad moet waarborgen. Ze worden door de straten van de stad geslingerd als marionetten, naar het schijnt zorgvuldig bespeeld door de gemeente en politie. Want er zit een heus onderzoek van deze twee instanties achter om ze naar de plekjes te sturen die de meeste aandacht behoeven.

De gemeente speelt levend Stratego met deze arme handhavers. Ze worden gebruikt als de verkenners, die in confrontatie met de mensen op straat maar moeten ondervinden tegen welke problemen ze aan lopen. Daar krijg ik toch best een naar gevoel van.

Daarom nogmaals mijn volle begrip en onbetaalbare dank aan de handhaver, voor het schijntje waarmee hij me heeft laten wegkomen. Als ik de bekeuring op straat had mogen aftikken, had ik hem 80 euro gegeven en gezegd dat hij de rest mocht houden. Om er bij Witbaard een mooie politiepet van te kopen. En vooral snel, voordat hij echt een keer goed in elkaar geslagen werd.