maandag 21 mei 2012
Niets te doen voor verkeersregelaar
Arbeid is belangrijk in het leven van een mens. Je haalt er voldoening, waardering, zelfvertrouwen en – uiteraard - een inkomen uit. Daarom is het ook belangrijk dat je je werk met veel plezier en passie kan doen. Het maakt daarbij overigens niet uit wat je doet. Of je nu tandarts bent of krantenbezorger: het gaat erom wat jij ervan maakt in de job die je doet.
Maar arbeid heeft ook risico’s. Te veel werk is niet goed. In het begin geeft dat een enorme adrenalinestoot, maar uiteindelijk kun je eraan onderdoor gaan. Zeker als je fouten gaat maken – vaak veroorzaakt doordat je te veel dingen tegelijkertijd wilt doen. Of als je vindt dat je te weinig wordt gewaardeerd – ook al werk je je te pletter. Als je dan met een uitgeput gevoel het bijltje erbij neerlegt, noemen we dat ‘burn out’. Geen echte ziekte, maar eerder een genadeloos en belangrijk signaal van lichaam en geest.
Veel minder aandacht krijgt het tegenovergestelde. Wanneer je op je werk steeds minder taken krijgt en je het gevoel hebt dat je de hele dag een beetje zit te lummelen. Vooral in grote bedrijven zie je dat fenomeen vaak voorkomen na een reorganisatie of fusie. Taken worden elders ondergebracht en jij zit alleen of met een team van collega’s een beetje naar buiten te staren. Dat is een dag leuk, een week ook. Maar op een gegeven moment voel je je nutteloos. Dat wordt ‘bore out’ genoemd. Ook geen ziekte, maar wel een onderschat negatief signaal dat zijn uitwerking niet mist op lichaam en geest.
Als een bore out niet snel door jou als medewerker én de organisatie wordt erkend en opgelost (door een zinvolle herbenoeming van taken) dan raak je (ongeacht je leeftijd) ‘innerlijk gepensioneerd’. Ook al doe je op een werkdag niets, je raakt moe en uitgeput, je hebt nergens meer zin, je sjokt naar de koffieautomaat en je wordt cynisch. Heel vervelend. Voor jou en je omgeving. En ook heel moeilijk om daar weer uit te komen.
Ik moest hier aan denken, toen ik vanmorgen (op mijn vrije dag) uit het raam naar buiten keek en voor de derde week op rij ‘onze verkeersregelaar’ in de straat zag staan. De Amsterdamsestraatweg is namelijk opgebroken en het verkeer wordt omgeleid via onze straat. Een grote drukte zou aanstaande zijn. Zelfs De Nieuwe Utrechter mailde me of er al sprake was van ernstige filevorming met onveilige situaties voor overstekende moeders met kinderen. Maar dat is allemaal erg meegevallen. Ik telde zojuist, halverwege de ochtend, in de afgelopen 5 minuten twaalf auto’s die voorbij kwamen. Geen aantal om een verkeersregelaar neer te zetten.
Toch volhardt ‘onze verkeersregelaar’ in zijn werk. Iedere ochtend, even voor 8 uur, komt hij in zijn auto van Stadswerken aanrijden. Hij trekt zijn verkeersregelaarsjas aan. En dan begint het grote wachten. Om 10 over 8 en rond 12 uur steken kinderen en ouders de straat over. In de eerste twee weken hield hij toen nog onzichtbare auto’s tegen. Kinderen en ouders trekken zich niets van de verkeersregelaar aan en regelen zelf wel, als er dan toch een auto voorbij komt, of zij even kunnen oversteken. Hij doet mee een beetje denken aan de Noord-Koreaanse politieagenten die het verkeer, dat er niet is, regelen in het centrum van Pjongjang.
Een treurig schouwspel. Een verkeersregelaar, die rondjes loopt midden op straat met de handen in de zak om de tijd te doden - op het kruispunt met de Edisonstraat en de Sweder van Zuylenweg. Af en toe let hij niet goed op en loopt hij bijna tegen een voorbijkomende auto aan. Verschrikt gaat hij dan maar op een bankje van restaurant ‘De Kleine Baron’ zitten. Hij pakt dan zijn GSM, kijkt er een half uurtje naar en loopt dan naar zijn verkeersregelaarauto om daar weer een uurtje te zitten. Als het 4 uur is, gaat hij weer weg. Alweer een nutteloze dag voorbij.
Kan de verantwoordelijke gemeentelijke dienst deze arme verkeersregelaar niet uit zijn grote lijden verlossen. Zet hem bij een verkeerssituatie waar hij wat te doen heeft. Dan vliegen voor hem de uren voorbij, hij gaat dan weer met meer zelfrespect en waardering naar huis. Laat hem geen ‘bore out’ krijgen.
Idol Mind
Blogger uit Zuilen
- login of registreer om te reageren
-
Stalen zenuwen voor Cito Eindtoets
6 februari 2012 -
Inspraak over voetbalkooi
22 januari 2012 -
Zuilenaar van het Jaar
27 december 2011 -
Mooiste Kerstboom
18 december 2011 -
Windmolens nu al ontmanteld
6 december 2011 -
Utrechts Buitencentrum wegbezuinigd
30 oktober 2011 -
Gruit op school
12 oktober 2011 -
Tumult om afschaffing Broertjes-zusjesregeling
1 oktober 2011 -
Niets te doen voor verkeersregelaar
14 september 2011 -
Huismus terug in straatbeeld
4 september 2011
