In de wijk Parkwijk loopt een parkeervak schuin af. Bezoekers van de apotheek aldaar vonden hun auto regelmatig in de sloot als ze de handrem niet goed hadden aangetrokken. Nadat ik daar vijf keer een artikeltje over schreef plaatste de gemeente bordjes. Bordjes met de tekst: ‘trek uw handrem aan’. Na het zevende geval, toen een auto met kindjes de sloot in gleed, snapte de gemeente de voordelige suggestie om wat paaltjes langs de sloot te slaan. Na de negende duikboot waren de goedkope maar doeltreffende paaltjes geplaatst. Ga er kijken. Aan het aantal scheve paaltjes is te tellen hoeveel auto’s werden gered.

Alleen al dit jaar gingen twee geparkeerde auto’s te water aan de Keulsekade. Dat is een flinke duik het Merwedekanaal in. Die auto’s waren gelukkig leeg. Grote mazzel want het kille water ligt daar diep onder de rand van de weg. De kant kom je zonder hulp nooit op. In de stukjes staat dat omstanders zich hardop afvroegen waarom er geen opstaand randje tussen kade en water is. Denk aan de Amsterdamse grachten. Die waren gedempt met auto’s zonder zo’n eenvoudig hekje.

Woensdag kwamen in het kanaal langs de Keulsekade twee kleine kinderen om het leven. Een nachtmerrie op een zonnige woensdagmorgen. Uit pure machteloosheid ga ik dan graven en spitten: welke sukkel voorkwam dat er een logisch hekje stond. Waarom werd na het trapongeval de hele stad ontdaan van gevaren die de gemeente een rechtszaak konden bezorgen maar gebeurde hier niets. Ik geef toe, een vrij zinloze en frustrerende bezigheid.

En tijdens al dat bellen en praten kwam het bericht dat Rijk de Gooyer is overleden. De mooie rare bakkerszoon uit Utrecht en decennia een gabber van de oudste broer van mijn moeder. Maar die is ook al dood. Je hebt van die woensdagen die je liever uit je agenda zou scheuren.

Deze column werd eerder gepubliceerd in AD Utrechts NIeuwsblad en op wouterdeheus.nl.