Een goed begin is het halve werk. Terwijl een vriend van me zijn pyjama aantrok, moest hij halsoverkop zijn studentenflat verlaten wegens brand. Hij twitterde nog “Brand in de flat. En dan is de grote vraag: zoek ik een antistatische zak en schroef ik mijn harde schijven uit mijn computer? Toch maar wel...”. Schuin onder hem brandde een hele kamer uit. Gelukkig was de bewoner niet thuis. Nou ja, gelukkig... Leuk is anders als je terugkomt van wintersporten en er niets meer is van wat je ooit bezat. Ook al was het niet veel, slechts één kamer, het was toch van jou. Die Ikea-meubels die je nog met je moeder kocht, theedoeken van je overleden oud-tante, je laptop met je scriptie die bijna af was. Een zeer goed begin van het nieuwe jaar. Als dit pas het halve werk is, wat moet er dan nog komen?

Zelf stond ik vlak na de jaarwisseling op de zeer winderige begraafplaats Kovelswade. “Sorry voor het slechte weer,” zei een spreker op de begrafenis “maar het zonnetje ligt hier”. Even knikte hij naar de kist. De aula was vol en warm, want niet iedereen had nog tijd gehad om zijn winterjas uit te trekken. We luisterden naar Brown-eyed Girl en She. De volgende keer als ik die klanken hoor ,terwijl ik een bierglas neerzet op de bar of wc-papier in mijn supermarktmandje mik, zullen ze niet hetzelfde klinken. Misschien mooier, misschien droeviger. Over een tijdje zal ik het merken.

Terwijl ik dit schrijf vallen de eerste zonnestralen door mijn raam. Alles lijkt even iets warmer en helderder. Geen Philips Wake Up-Light die tegen de echte zon op kan. Even sluit ik mijn ogen en probeer ik me de lente in te denken. De H&M lente catalogus is al op mijn deurmat gevallen en de overburen hebben eindelijk hun helse kerstverlichting verwijderd. Nog even, nog even. Blote benen, narcissen in het gras, jonge eendjes in de singel, voor het eerst zonder jas naar benen. Ik doe mijn ogen open en zie de grijze wolken over kaal Utrecht heen jagen. “Een goed begin is maar de helft” wordt er in en liedje gezegd. Een slecht begin is ook slechts de helft. Die grijze wolken worden zeker weggeblazen door de wind, waarna een blauwe lucht trots zijn plek in zal nemen. Lente wordt het toch wel. Niemand weet dan meer op welke kerstdag ze naar de schoonouders gingen of wie ze vergaten de beste wensen te wensen. Op een lentedag in 2012 rijd je met open raam over de Koningsweg en zie je verliefde scholieren elkaar zoenen voor begraafplaats Soestbergen. Je glimlacht. En ik weet dat er dan iemand zeker ook zal glimlachen in haar graf.

Lees ook:
Ingepakt
Amélie
De Twijn is fijn!