Prachtige PR vandaag voor Aleid Wolfsen, Johan van Renswoude en Susanne Terporten in de Volkskrant. Utrecht gaat criminele jongeren harder aanpakken, met maatregelen als harder straffen, enkelbanden en de mogelijkheden om anoniem te getuigen. De werkelijkheid nu is een heel andere. Zelfs als je bereid bent met naam en toenaam te getuigen, geeft de politie niet thuis. Een voorbeeldje moge dit verduidelijken.

Ik woon in een rustige straat in een rustige wijk in Utrecht-West. Zo nu en dan parkeert bij ons voor de deur een Franse middenklasser, met wat vandaag de dag hangjongeren heet. Die hangjongeren gooien wel eens wat op straat: blikjes frisdrank, lege zakken chips, sigarettenpeuken. En 's avonds laat maken ze ook wel eens herrie. In al mijn onschuld sprak ik de heren daar vorig jaar maar eens een keer op aan. Of ze de straat niet als vuilnisbak wilden gebruiken en of het 's avonds wat rustiger kon.

Nee hoor. Dat blikje dat ik één van de vier net op straat had zien gooien, was echt niet van hun. En als ik het bij hun in de auto wilde leggen, dan kon ik een klap voor mijn kop krijgen, of woorden van gelijke strekking. Dat leek mij een lichte vorm van bedreiging, waarvan ik telefonisch aangifte wilde doen bij de politie. Maar aangifte doen kan alleen op een politiebureau, meneer. Dus ik naar het politiebureau.

Weet u zéker dat u aangifte wil doen, was de eerste vraag die ik daar gesteld kreeg. Ach, zei ik. Ik wil eigenlijk vooral dat iemand die jongens eens aanspreekt op hun gedrag, iemand waarvoor men respect heeft, want voor mij hebben ze dat duidelijk niet. Bel dan eerst nog eens met de wijkagent, kreeg ik als advies mee. Want ja, zo'n aangifte belandde toch maar op de stapel.

Zo gezegd zo gedaan. Ja, die heren waar ik over belde, die waren bij de wijkagent wel bekend. Maar die gingen de wijkagent en ik echt niet meer opvoeden, was het bemoedigende antwoord op mijn vraag of het viertal eens bestraffend kon worden toegesproken. De ervaring had de wijkagent geleerd dat het probleem met dit soort jongens zich vanzelf oploste als ze eenmaal een vriendinnetje hadden. Tot die tijd moest ik het zelf maar zien op te lossen, want de wijkagent had er duidelijk geen zin in.

De Volkskrant (deze link, alleen met login) citeert Susanne Terporten, officier van justitie in Utrecht, die zich verzet tegen de term onaantastbaar in combinatie met overlast door jongeren. Dan geef je het op, aldus Terporten. Ze is volgens mij de enige die dat laatste - opgeven - nog niet gedaan heeft. Ik wens haar en Van Renswoude veel succes.

Zie ook: Driehoek richt pijlen op kopstukken criminele jeugdgroepen