Misschien wel een van de spannendste plekjes van Utrecht. Althans, tot aan de recente opknapbeurt die het pand heeft gehad. De muren zijn nu strak gestuct, en het houtwerk is opgeknapt of vervangen en geschilderd. Hoe lang moeten de huidige eigenaren het pand verwaarlozen voor het weer in eenzelfde staat is?

De opknapbeurt was onvermijdelijk. Als ik bewoner van die geweldige plek was, zou ik me ook niet veilig voelen op zo’n balkonnetje. Maar als fotograaf ben ik niet blij met zo’n opknapbeurt. Het duurt altijd weer even voor zo'n hoekje weer een beetje spannend is. Eerst moet er weer wat vocht in de muren trekken, misschien wat roestplekken bij de oude muurijzers, door het nieuwe stucwerk. Het pand moet weer een goede uitstraling krijgen, met muren die praten over vervlogen tijden.

De plek lijkt misschien luguber, eng en door mensen verlaten. Toch komen er regelmatig mensen langs. Voor de zondagse wandelaars en de toeristen is de Twijnstraat aan de Werf een mooi stukje Utrecht. Even verderop aan de werf ligt restaurant De Heeren van Leeuw. Na het eten krijgen de bezoekers van het restaurant de kans om de werf in de volle nachtelijke glorie te zien.

Als je er komt ademt alleen de bestrating nog iets van de oude sfeer uit. Misschien als de crisis aanhoudt en achterstallig onderhoud weer een geaccepteerd bezuinigingsmiddel is, dat er dan weer wat sfeer ontstaat. Een uitnodigende sfeer. Uitnodigend voor hen die even niet in een druk café of restaurant willen zitten. Tegen die tijd is er weer van alles mogelijk. Misschien een overdekte rookplek voor de gasten van café De Maan. Een schuilplek voor rokers. Zoals er eerder studenten hun jointje rookten met een fles goedkope wijn.

Jammer dat zo’n spannende sfeer niet goed samengaat met het onderhoud van een pand. Niet dat de hele stad vol moet staan met vervallen panden en verkrotte huizen. Maar zo nu en dan een huis zonder kunststof kozijnen, dat trots de tekenen van ouderdom laat zien, dat laat een stad opbloeien. Het zijn pareltjes met een beperkte bloeitijd, maar dan geen helder glinsterende parels in een donkere stad. Nee, eerder oases van stilte in een drukke stad van licht en glitter. Waar gefluister van het verleden nog hoorbaar is. Een plek waar ruimte is voor fantasie en rust om de schoonheid tot je door te laten dringen, zonder door glitter te worden verblind.