Afgelopen weekend plaatste DNU.nu een ingezonden brief waarin ik kritische vragen stel over het culturele klimaat van Utrecht. Nou, dat heb ik geweten. AD/Utrechts Nieuwsblad stuurde maandag direct zijn huisreporter Peter van de Vusse op mij af voor nadere toelichting. 

Nu is het goed gebruik om een geïnterviewde het artikel - voorafgaand aan plaatsing in de krant – te laten lezen voor feedback. Zo voorkom je onjuistheden en niet kloppende citaten. Toen ik het stuk van deze sterreporter las, trok ik wit weg. Ik dacht altijd dat waarheidsvinding bij een journalist hoog in het vaandel stond, maar dat bleek te blond ingeschat. In het stuk van P. trok ik flink van leer tegen diverse culturele instellingen en deelde ik als een Engel van het Laatste Oordeel rode kaarten uit, bijvoorbeeld aan de nieuwe directeur van Culturele Zondagen. De verslaggever had zelfstandig doorgefantaseerd op mijn verhaal, zijn eigen conclusies getrokken en die PH-neutraal als mijn mening gepresenteerd.

Vanzelfsprekend protesteerde ik vurig. Ik heb namelijk geen oordeel over de dagverse directie van de Stichting Cultuurpromotie Utrecht (SCU). De naam en afkorting vind ik wat lullig: als je SCU googelt kom je als eerste bij de Stichting Centrum voor Uitvaartinformatie, terecht (sic), maar ja, dat was niet haar idee.

Mijn vraagtekens betreffen vooral de internationale allure en de gemeentelijke beloftes die in de praktijk niet worden waargemaakt. Lees het beleidsplan er maar op na. Maar verhaal en analyse bleken in handen van deze Peter Pan van de journalistiek kneedbaar als was. De volgende dag werd een tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend stuk in het UN gepresenteerd. Blijkbaar is er iemand zich aan het warm huppelen voor Geen Stijl.
Nee, ik ga nu niet de journalistiek bekritiseren.

Ik ben geen Donna Quichotte en zal na vandaag mijn grote mond houden. Daar zorgt Utrecht wel voor. Mijn zorg over de culturele slagkracht van de stad blijkt ook helemaal onterecht. Het gaat namelijk heel goed met Utrecht. Er wordt echt niet bezuinigd op cultuur. Er zijn genoeg helden. De valkuil op Vredenburg is eigenlijk een Vredespaleis. En binnenkort krijgt Utrecht ook een Nationaal Vleermuiscentrum in de achtertuin. 

Inderdaad, die Culturele Hoofdstad zit al bijna in de binnenzak. Slechts een kwestie van verzilveren.

Marielle Pals