Mijn vrouw wil in Amsterdam wonen, dichtbij haar kinderen. Ik wil in Utrecht blijven. We sloten een compromis. Ik beloofde haar twee maal vijf rijstroken tussen Utrecht en Amsterdam en vice versa, zodat ze in 20 minuten bij haar kleinkind is.

Vorige week belt ze drie avonden vanuit de auto dat ze vanuit Amsterdam in de file zit, terwijl er vijf banen liggen. Op twee banen mag niet gereden worden. Een verschil tussen de banen is er niet. Afgezet. Reistijd tussen de 1½ en 2 uur. Vrijdag lees ik in Ons Utrecht dat de landtunnel Utrecht, u weet wel die van Leidsche Rijn, nog twee jaar dicht blijft. Iets met veiligheid.

Vrijdagavond rijden we naar Amsterdam. Voor het eerst in mijn leven om 17.30 uur geen file. Het lijkt wel Amerika. Iedereen zoeft en geniet. De andere kant: echt waar, vanaf de dichte tunnel tot Amsterdam, één lange file. En dat nog twee jaar. Tijdens één van die avonden belt mijn vrouw vanuit de file wat het nummer van Rijkswaterstaat is. Vrijdags belt Rijkswaterstaat terug, nadat we in Amsterdam zijn aangekomen. Volgens die mevrouw waren er werkzaamheden op  de A2, daarom waren twee banen afgezet. We hebben geen werk, geen werknemer, geen auto, niets gezien.

Mijn vrouw reageert dat ze 20.000 getuigen heeft dat er niet aan de weg gewerkt wordt, dat ze jarenlange ellende heeft gehad van het bouwen van de A2 en dat ze nu weer zand in de machine gooien. Ze duwt d’r mobiel in mijn hand. Ik vraag hoe het mogelijk is dat je voor miljarden een A2-renovatie van Den Bosch naar Amsterdam en terug plant, gaat bouwen en dan op het eind na jaren tot de ontdekking komt dat de tunnel nog twee jaar dicht moet. Dat betekent dat het hele effect van de investering wegvalt, zoals ik met eigen ogen een half uur daarvoor langs de A2 gezien had.

De mevrouw van Rijkswaterstaat zegt  dat ik me vergis. De tunnel is eind 2010 open. Ik zeg: waarom vier maanden nadat de weg klaar is. Dat is nooit beloofd. Steeds is gezegd eind 2010. En  de krant dan? Die zegt: nog twee jaar. Dat klopt niet volgens de mevrouw van  Rijkswaterstaat. Eind 2010. En ik: dat gaat dan zo als bij Roermond. In december horen we februari 2011, dan zomer 2011, enz., enz..

Daar trappen we niet meer in. Wij zijn van burgers die de overheid klakkeloos vertrouwen,  kritische Thomassen geworden. Zien is geloven. Ik geloof het niet. Ik duik in  Google en wat blijkt? In 2007 heeft Rijkswaterstaat gepubliceerd. In oktober 2009 gaat de westkant open en in juli 2010 de hele tunnel. Dat klopt praktisch precies met de andere stukken. We zullen toch niet meemaken dat we met elkaar miljarden investeren (alleen al de tunnel is 1 miljard) om vervolgens nog twee jaar in de file te staan. Dinsdag stond in De Telegraaf een voorpagina artikel met de kop “Files op A2 blijven door prutswerk”.

De schade van vertraging wordt alleen al in 2011 geschat op 1 miljoen verliesuren. In dat artikel wordt bevestigd dat de tunnel inderdaad pas in 2013 open gaat. Volgens de zegsman van de minister gaat het om de te ingewikkelde beveiliging van de tunnel. Waar hebben we dat eerder gelezen? Oh ja, de A73 bij Roermond. Daar kom je toch niet mee weg? Je mag toch verwachten dat als je een tunnel voor een miljard laat bouwen, dat de aannemer weet welke beveiliging er in komt. Oh ja, waar speelde dat ook? De HSL. Die ligt al jaren te verpieteren.

Iets met beveiliging. Nee, er is niet iets met beveiliging. Er is iets met de mensen die verantwoordelijk zijn voor dit soort projecten. Dat zijn geen professionals. Dat zijn prutsers. Dit zijn grote woorden, maar een aannemer komt toch ook niet weg dat als hij het huis moet opleveren, hij moet meedelen dat het huis niet bewoond kan worden de komende twee jaar vanwege lekkages in het dak. Hoezo lekkages? Ja, het is een ingewikkeld dak. Opvallend zijn de vele reacties van lezers op het artikel van De Telegraaf. Laat de politici deze opmerkingen ter harte nemen en aan de slag gaan. Dus gewoon aanpakken. 1 januari 2011 is de tunnel open of moeten de verantwoordelijken vertrekken.

Bernard Tomlow