Buurtbewoner Bart Nijman belicht de parkeerproblemen in Lombok en Nieuw Engeland.

Parkeren in een Grote Stad is een probleem. Zo ook in Utrecht, waar het stallen van je auto in de binnenstad bijna net zo veel geld kost als in Amsterdam, de duurste parkeerstad ter wereld. Uiteraard is er voor bewoners een parkeervergunning beschikbaar, tegen een hele schappelijke prijs zelfs. Maar voor Utrechters die in een grensgebied tussen betaald en gratis parkeren wonen, levert het gemeentelijk parkeerbeleid – onbedoeld – een vervelende situatie op.

Neem Lombok en Nieuw Engeland, aan weerszijden van de Vleutenseweg. Een deel van die wijken bevindt zich in wat de gemeente aanduidt als Gebied 2. Een reguliere bewonersvergunning kost daar 18 euro per kwartaal – een overkomelijk bedrag. Maar blijkbaar niet voor iedereen: op de grenzen waar Gebied 2 ophoudt en er dus geen parkeergeld meer wordt gevraagd of een vergunning is vereist, zijn aan de betaalzijde altijd vrije vakken te vinden terwijl in het gratis gedeelte de auto’s nog net niet op elkaar gestapeld in de parkeerhavens staan. Iedere vierkante meter straat (en soms stoep) wordt benut, waardoor het voor de bewoners vaak lastig is om bij hun eigen voordeur te parkeren, of zelfs in hun eigen straat. Terreur, noemt een Lombokker het zelfs op Twitter.

Die 6 euro per maand dan maar ophoesten om vervolgens min of meer een gegarandeerde plek te hebben op één straat van je eigen huis is niet mogelijk: je kunt als bewoner van een ‘gratis’ adres geen vergunning krijgen. Een oplossing zou kunnen zijn dat de gemeente in de rest van Lombok en Nieuw Engeland ook betaald parkeren invoert. Vervelend voor bezoekers misschien, maar voor de bewoners zeker een oplossing: duur is de vergunning voor Gebied 2 in ieder geval niet. Ter compensatie zouden de tarieven per uur eventueel omlaag kunnen om (winkelende) bezoekers tegemoet te komen. Er is natuurlijk ook altijd nog de optie om gewoon níet te betalen en toch op een betaalplek te gaan staan, maar dat kan je op een ‘naheffing parkeerbelasting’ komen te staan, zoals de gemeente een bekeuring heel eufemistisch noemt.

Het westelijk deel van de bewoners van Nieuw Engeland heeft in april echter nog de invoering van betaald parkeren afgewezen in hun deel van de wijk: 125 tegen, 120 voor. De vóórstemmers wonen voornamelijk in het gebied dat tegen de ‘betaalgrens’ aan ligt. Zij hebben daarom dan ook het verzoek ingediend bij de gemeente om in een volgende enquête de mogelijkheid op te nemen dat straten van vóórstemmers betaald parkeren kunnen krijgen, terwijl de tegenstemmers hun auto gratis mogen blijven parkeren. De gemeente heeft zich hier ontvankelijk voor verklaard, wat natuurlijk slim is: als de betaalde zone iets uitgebreid wordt, schuift de grens mee en zullen de ‘nieuwe’  gratis grensstraten ook langzaam hun mening gaan herzien als ze merken dat het steeds moeilijk wordt om hun auto voor de deur te kunnen parkeren. Want die paar tegenstemmers in wat nu nog gratis straten zijn, gaan natuurlijk hun bolides zelf ook gewoon een paar straten verderop parkeren als het betaald parkeren eenmaal is ingevoerd.

Bart Nijman

In Nieuw Engeland heeft iemand zijn ongenoegen over de grenssituatie duidelijk gemaakt met een sticker. In die wijk vormt de Bosboom Toussaintstraat zo ongeveer de scheidslijn tussen betaald en gratis parkeren. Op de kruising van die straat met de Alberdingk Thijmstraat staat een bord dat het einde van de parkeerzone aangeeft. Op dat bord zit een sticker waarop duidelijk het woord 'zonde' staat te lezen. Maar of dát de situatie op zal lossen…